Het is bekend dat de culturen van de wereld niet dezelfde zijn, meer dan dat, we kunnen zeggen dat elke cultuur ander is. Als het over de Marokkaanse cultuur gaat, is het duidelijk dat het heel verschillend van de Nederlandse is. Wasif Shadid, een professor emeritus van de universiteit van Tilburg, heeft in zijn werk Beeldvorming: de verborgen dimensie bij interculturele communicatie het verschil gegeven tussen de Nederlandse huwelijk en de Marokkaanse. Het verschil is dat de vrouw in de Nederlanse huwelijk heeft dezelfde rechten zoals de man en dat de vrouw in de Marokkaanse niet. Op die manier wilde professor Wasif Shadid waarschijnlijk uitleggen dat deze cultuurverschillen echt bestaan. Maar het probleem is dat de opvattingen over cultuur meestal gebaseerd op generalisaties worden. Er bestaan veel stereotypen op de Balkan zoals die dat de mensen uit Montenegro lui zijn of die dat de mensen uit Bosnië dom zijn. Maar dat is een typisch voorbeeld van generalisatie. Omdat ik vrienden in Bosnië en Montenegro heb, weet ik dat deze stereotypen niet geldig zijn. De interculturele studies kunnen dan mensen helpen om geen generalisatie meer te maken.

Deze situatie gebeurde op vrijdagmorgen en ik was thuis. Wanneer het regent, blijf ik binnen (want ik houd niet van het regen). Maar aangezien het mooi weer was, dacht ik dat ik naar buiten zou gaan. Telkens als mijn moeder thuiskwam, bracht ze gebakjes mee. Ze zei: „Andrea, je moet eerst eten, daarna mag je buiten“. Ik at terwijl mijn vader de krant las ( Hij had al gegeten) . En toen hij de krant las, rinkelde de telefoon en vernam hij het goede nieuws: Sinds mijn tante niet meer rookt, voelt ze zich beter. Omdat mijn ouders heel blij waren, wilden ze met mij naar buiten gaan. Maar ik deed alsof ik niets had gehoord. Daarom heeft hij moeder besloten dat ik geen gebakjes zou krijgen. L