Het is bekend dat mensen al jaren trouwen en dat het huwelijk een oude institutie is. Het is blijkbaar dat de situatie door de jaren heen veranderd is. Vroeger was er een gewoonte dat de vrouw thuis zat om de huishouding te doen terwijl haar man op het werk was en geld voor beiden verdiende. Het was wat het huwelijk toen betekende en in sommige landen geldt het nog steeds. Vandaag de dag is er een heel ander begrip van deze institutie. Men denkt dat het in de meederheid van de landen gewoon is dat beiden, zowel man als vrouw, een carrière kunnen hebben. Maar is het echt zo?

Deze reclame, waarvan ik houd, is een reclame voor Nintendo DS. Ik koos erover te praten omdat ik denk dat het één van de mooiste reclames is, het is de reclame van de groep Girls Aloud. Het decor is dergelijk om je te laten geloven dat ze thuis zijn. Er zijn 5 vrouwen in een ontvangkamer; twee zitten op de grond en de andere drie zitten op een beige sofa. Elke vrouw heeft een Nintendo DS maar in een andere kleur, Cheryl heeft een rode, Nicola een gele, Nadine een roze, Kimberley een blauwe en Sarah een witte. Ze zijn Mario kart aan het spelen en ze zijn aan het lachen terwijl ze spelen omdat Nicola op een muur in het spel stoot. Cheryl wint en de anderen zijn boos op haar maar daarna lachen ze want ze zijn niet ernstig.

Ik weet niet waarom maar ik zal over zelfmoordenaars schrijven. Zelfmoordenaars zijn mensen die vol zelfmedelijden en minachting voor zichzelf zijn. Ze denken alleen aan zichzelf en nooit aan de gevoelens van hun omgeving. En dat kan tot depressie leiden. Het Amerikaanse ministerie van Volksgezondheid heeft een onderzoek gedaan om het verband tussen depressie en zelfmoord te ontdekken. Er werd ontdekt dat depressie een gevolg van een tekort aan serotonine in de hersenen is en dat het een belangrijke invloed op de stemming van het individu heeft. Dit onderzoek heeft ook aangetoond dat deze toestand veroorzaakt wordt door het feit dat de geestelijke gezondheid van deze personen niet stabiel is, dat ze niet alleen ellendig zijn, maar ook ongelukkig.

Een maand geleden kreeg ik een leuke opdracht op Mod’Art. Vorige week begon ik het te doen. De opdracht was een miniwoordenboek te maken. Milica en Nenad zeggen dat het heel saai is maar ik ben het er niet mee eens. Dit woordenboek moet uit ongeveer een honderd woorden bestaan die in samenhang met mode zijn. Als ik deze woorden vind, dan hoef ik hen niet alleen naar het Frans maar ook naar het Engels te vertalen. Ik heb het al gedaan en het was niet zo moeilijk om te doen. Ik kan zelfs zeggen dat het heel interessant voor mij was. Het was leuk omdat ik van mode houd en Frans en Engels spreek. Het kan ook belangrijk voor mijn zijn als ik me met mode als modemanager bezighoud. Ja, ik ben tevreden met deze opdracht!

Ik heb een boek gelezen en ik vond een heel grappige monoloog. Ik probeerde het naar het Nederlands te vertalen:

Ik weet niet hoe het kwam. Maar laat ik bij het begin beginnen. Dat ik niet kan slapen geeft me veel tijd om na te denken. Afgelopen nacht heb ik de hele tijd liggen denken aan toen Stephen en ik elkaar op het feestje van onze gemeenschappelijke vriend James leerden kennen. Wie had toen ooit kunnen denken dat we bijna twee jaar later op het punt zouden staan om te gaan trouwen? Wat bizar. Als iemand me dat toen had verteld, dan had ik hem voor gek verklaard. Maar daar zijn we dan. En wat als ik niet naar dat feest was gegaan? Wat als ik Stephen niet had leren kennen? Wat als ik niet die warme, liefdevolle lach had gehoord die mijn hart voor hem heeft geopend? Dan zou ik nu waarschijnlijk iets hebben met een psychopaat. Een klaploper. Een witteboordencrimineel. :D

Twee of drie weken geleden ( ik weet het niet precies ) vertelde Ivana, mijn verwante, mij dat ze met Zarko ( haar vriend natuurlijk) zal trouwen! Ik ben superblij! Maar ik hoop toch dat ze geen Servische bruiloft zullen organiseren. Waarom? Het antwoord is echt simpel: Voor mij is een Servische bruiloft te “Servisch”. Ja, ik houd niet van Servische volksgebruiken en nog minder van Servische muziek. En ook kan ik niet begrijpen waarom mensen die het bruidspaar niet kennen, uitgenodigd worden. Ik vind het beter om een kleinere en intiemer bruiloft te organiseren. Toen ik in België woonde, ging ik eens naar een bruiloft want mijn moeder was een getuige. Eerst gingen we naar de kerk en daarna was er een dineetje met de naaste familie en de getuigen. Ik moet toegeven dat ik het saai vond. Maar ik was toen een kind. Nu ben ik van mening dat een kleinere beter is hoewel ik weet dat een receptie een gelegenheid voor familieleden is om kennis te maken met de familie van de aantrouwende partij. Gewoonlijk denk ik er niet over maar aangezin Ivana’s bruiloft, schoot het mij door het hoofd :D

Vandaag heb ik naar foto’s van mijn vierde verjaardagsfeest gekeken. Ik herinnerde me iets grappig dat ik deed. Toen ik klein was, ging ik vaak naar Nederland, vooral naar Maastricht ( Ik ga er nog naartoe, ik vond deze stad heel mooi :D ). Ik was vier jaar oud toen ik daar naartoe ging en ik wilde dat mijn ouders me een klein plastieken roze stoeltje kochten. Ze hebben het gekocht voor mij en ik was superblij! Daarna zijn we een grote winkel binnengegaan die mij helemaal niet interesseerde...en dus heb ik mijn stoeltje neergezet in het midden van de winkel (maar voor een spigel natuurlijk :P ) en begon ik verhaaltjes in het Servisch te vertellen. Ik heb het verhaal over Roodkapje verteld ( het was het enige die ik in het geheel kende :p ) en ik maakte gekke gezichten. Het was heel grappig, iedereen lachte. Iedereen maakte een korte pauze om naar mij te luisteren ook al verstond men er niets van. :D